Altijd de Bijna

*Gesigneerde boekplaten*

Een trans pianist doet op een ijskoude avond in Wisconsin een goede voornemen voor het nieuwe jaar: de regionale wedstrijd winnen en zijn ex terugwinnen. Maar een nieuwe jongen gooit roet in het eten in dit hartverwarmende YA-debuut vol romantiek en drama.

De zestienjarige trans jongen Miles Jacobson heeft twee goede voornemens voor het nieuwe jaar: 1) zijn ex-vriendje (en ster van het voetbalteam) Shane McIntyre terugwinnen, en 2) eindelijk zijn aartsrivaal verslaan tijdens de grootste klassieke pianowedstrijd van het Midwesten. Maar dat gaat niet zo makkelijk worden. Ten eerste heeft Shane het uitgemaakt met Miles twee weken nadat Miles uit de kast kwam als trans, en nu negeert Shane hem koppig, zelfs als ze letterlijk tegen elkaar aan botsen. Bovendien blijft Miles' nieuwe, enigszins angstaanjagende pianoleraar maar zeggen dat hij speelt alsof hij 'niet weet wie hij is' – wat dat ook mag betekenen.

Dan ontmoet Miles de nieuwe jongen in de stad, Eric Mendez, een trotse queer striptekenaar uit Seattle die naar zijn voornaamwoorden vraagt, net zoveel om kunst geeft als hij – en zijn maag laat fladderen. Niet waar hij zich nu op moet concentreren. Maar nadat Eric en Miles doen alsof ze een stel zijn om een uitnodiging te krijgen voor een Valentijnsfeestje alleen voor koppels, wordt de schijn werkelijkheid met een kus, wat ook absoluut niet in de planning zat. Als hij maar kon begrijpen waarom Eric hem zo leuk vindt. Het is niet alsof hij cool of zelfverzekerd is of zich op zijn gemak voelt in zijn eigen huid. Hij is niet eens goed genoeg op de piano om respect af te dwingen bij zijn concurrenten, zeker niet nu, als Miles. Niets is ooit zo makkelijk voor hem geweest als voor anderen – andere jongens. Hij is altijd maar bijna genoeg geweest.

Waarom voelt het dan, als hij bij Eric is, alsof de enige persoon voor wie hij nooit echt genoeg is geweest... hijzelf is?